Kırk Bir

Saçlarımızı tepeden toplar, elimizde ipimiz, topumuz, arada sohbet molası verirdik. Bazen saklanırdık diğer çocuklardan…

İkimizin adının baş harflerini kazımıştık, parmaklarımızı kesip kan kardeş olmuştuk…

Kanımız damlamıştı basamaklara ve ne çok acımıştı parmağımızdaki yara… Hiç ağlamamıştık, kan kardeştik, can kardeştik biraz

da… Kan bağıyla bağlananların, hiçbir zaman ayrılmayacağını zannettiğimiz yıllardı…