Bir Çay Demle Rafet

Mevsim dut mevsimi Rafet. Anlayacağın yaz aylarındayız. Zannediyorum ki dut, kâfi miktarda iltifat almamış bir meyvedir. Ben hakkını teslim etmek isterim. Sevdiğim herşeyin ve herkesin. Dut deyince aklım başımdan gidiyor, Rafet. Bu duruma bir türkü eşlik etse, “Dut deyince kalem elden düşüyor,” olurdu. Kalem de benim için mukaddes, bilirsin. Beni seven dostlarım, arkadaşlarım bana mevsimin hediyesi olarak dut getiriyor. Koca bir kâse dutu önüme alıyorum, arada bir onlara da “Siz de yiyecek misiniz?” diye soruyorum. Eğer bir an önce yemezlerse tek başıma bitiriyorum.

Şaşkınlık ve gülümsemeler eşliğinde beni izliyorlar.